Prinsesjes uit Kenia.

Bonen wel te verstaan, princessebonen , vers uit Kenia. Gigantisch ecologische footprint achterlatend worden ze met een rammelende Tupolev of aftandse Boeing hierheen gevlogen. Ondertussen gaan de snijboontjes van eigen bodem rechtstreeks de vriestunnel in.

De werkelijke bestaansreden van dit fenomeen : de exorbitante loonkosten in ons land. Een Vlaamse bonenboer kan geen personeel betalen om bonen met de hand te plukken en te sorteren om ze vers aan te bieden op de markt op een wijze waarop de Vlaamse consument ze gepresenteerd wil zien in de winkelrekken.

Het resulteert in een verspilling van natuurlijke en menselijk middelen. We sturen een deel van ons nationaal inkomen naar Afrika voor iets wat eigenlijk hier perfect kan worden verwezenlijkt.

Wanneer gaat onze maatschappij met de regering op kop, eens inzien dat we ons niet langer kunnen veroorloven dat er meer dan 1,3 miljoen inwoners van ons landje een op één of andere manier een uitkering krijgen van de RVA om inactief te zijn? Allemaal bonen plukken, gvd! Of hardfruit in Haspengouw, waar we niet het product invoeren, maar de plukkers…

Waar gaat ons geld naartoe?

Laat mij eerst de nadruk leggen op ’ons’. Niet het geld van  u of van mij of van de buurman, maar óns geld. Dat van ons allemaal samen. Macro-economie dus. Waarom is het belangrijk om dit te weten? Omdat dit nu eenmaal een beeld geeft over de totale welvaart van ons land. Over onze collectieve verrijking of collectieve verarming van onze samenleving.

Veel cijfertjes zijn daarover zomaar te vinden op het internet. En met verve de meest betrouwbare bron is de statistische website van de OECD. Niet alles is er te vinden omdat nu eenmaal niet alle landen ter wereld hun gegevens, mochten ze er al over beschikken, vrijgeven. Cubaanse bejaarden, Libische kolonels, Saoedische monarchen, Midden-Afrikaanse krijgsheren, ‘t is van kunnen maar niet willen of omgekeerd. Desondanks kunnen we uit deze cijfers het antwoord op tal van macro-economische vragen vinden.

Zoals de titelvraag. Antwoord: naar China, naar Opec-landen en naar… Duitsland. Kijk maar naar de historische betalingsbalansen van de landen wereldwijd. Niet de handelsbalans, want die geeft enkel hoe import en export van goederen en diensten zich verhouden. Een betalingsbalans daarentegen maakt het verschil tussen het geld dat een land verlaat, en het geld dat een land binnenkomt, ongeacht wat de reden van de betaling is.

Iedere goede huisvadermoeder weet dat een gezin armer wordt als er steevast meer wordt uitgegeven dan er binnenkomt. Hetzelfde geldt voor een bedrijfsleider of de voorzitter van een voetbalploeg, een penningmeester van een kaartersclub en ga zo maar door. Wel, have I got news for you, voro een land is dit niet anders. Als er meer geld naar het buitenland gaat dan de buitenlanders onze richting uitsturen, treedt collectieve verarming op.

Waar België in de periode 1995-2007 gemiddeld 11,7 miljard dollar inkomen had uit de betalingsbalans, is dit in 2008 omgeslagen tot een deficit van 11,8 miljard dollar. Een verschil van maar liefst 23,5 miljard dollar dat we slechter presteerden dan voorheen. We staan er dus echt niet goed voor, want iedere goede huisvadermoeder weet dat een …

Nog een uitsmijter : het is relatief (ten overstaan van de algehele economische groei) slechter beginnen gaan met onze internationale financiën sedert het jaar 2000. Toevallig het eerste jaar dat Reynders Miserie op Financiën was?

De OESO schrijft een brief.

Aan de Belgen. Niet alleen aan de Belgische regering, want die jongens van de OECD weten heus zelf wel dat ze daar niet al te veel moeten van verwachten, neen, aan àlle Belgen. Wat hofnar Reynders en zijn slippendrager Van Rompuy niet durven zeggen schrijft de OESO aan ons allen. Ik ga niet ik klagen dat de brief in het Engels is, er staat immers meer waarheid in dan in de sullige persberichten van de bende bokkenrijders (tetoeme, dat was de voorganger) kemelschieters van de Wetstraat 16.

Met een haiku zal men het niet oplossen.